ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΘΩΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΥΘΟΙ* 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ* ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ*

 

ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΘΩΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΥΘΟΙ*

14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ* ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ*

Η Μέρα που Γιορτάζουμε

ή Πενθούμε

την Ανεύρεση του Σταυρού

που πάνω του Σταύρωσαν

τον Χριστό μας*

*

Ο Σταυρός σαν Σύμβολο

είναι το Ίδιο μας το Σώμα,

αυτό το Σώμα

που περικλείει την Ψυχή μας,

μας το λέει η ίδια η λέξη

Σ Τ Α Υ Ρ Ο Σ

η Στάση Επί Της Αύρας σου

η Αύρα είναι η Ψυχή σου

το Σταμάτημα της Ψυχής μας

στην Ενσάρκωση,

η Ψυχή πήρε ένα Σώμα

γεννήθηκε σε ένα Σώμα

για να λάβει τις Εμπειρίες Της

να Προσφέρει και να Εξελιχθεί

στην Ενσάρκωση της στον Υλικό Κόσμο

αυτός ο Υλικός Κόσμος

είναι ο ΣΤΑΥΡΟΣ

δες το σχήμα του

Πάνω Κάτω Δεξιά Αριστέρα

οι Τέσσερις Διαστάσεις της Ύλης*

*

Είμαστε Πνεύματα που Κατοικούμε

μέσα σε ένα Σταυρό

Είμαστε Ψυχές που Οριοθετούμαστε

από τον Σταυρό της Ύλης

και κάποτε στα Αρχαία Χρόνια

ο Σταυρός ήταν Σύμβολο

Αρμονίας Ζωής και Αθανασίας

Ηλιακό Σύμβολο

Σύμβολο Ένωσης Πνεύματος και Υλης

μέχρι που....

το Μυαλό των Ανθρώπων

απόφάσισε να το κάνει Μέσον ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ

κι έτσι πολλούς Αιώνες προ Χριστού

ξεκίνησαν να ΣΤΑΥΡΩΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΆ ως μέσον Τιμωρίας, Θανάτου

κι Εξευτελισμού*

*

Όλοι κουβαλάμε τον Σταυρό μας

δηλαδή την Ενσάρκωση μας

την Ζωή μας,

οι Τέσσερις Κατευθύνσεις

τα Τέσσερα Σημεία του Ορίζοντα

Ανατολή, Δύση, Βορράς, Νότος,

όλοι πορευόμαστε συνεχώς

μεταξύ Ανάτασης Πνεύματος

και Καθόδου στη Λύπη

ή στην Δύναμη και την Πτώση αυτής

Ανθρώπινες Ψυχές

πάνω σε Σταυρούς

άλλοτε Υψωμένους ως Νίκη του Πνεύματος

κι άλλοτε Πληγωμένοι και Καταρακωμένοι

από την Δυσκολία μας

να πάρουμε απόσταση

από το Δράμα της Ύπαρξης..

και των Σχέσεων με τους άλλους Σταυρούς

τις άλλες Ψυχές δηλαδή

τους Ανθρώπους γύρω μας

που κι αυτοί Σταυροί είναι

σαν κι έμας*

*

Σήμερα 14 Σεπτεμβρίου 2026

υψώνεται ένας ακόμα Σταυρός,

μια Μεγάλη Ιστορία

ενός Ανθρώπου

που στάθηκε Σύμβολο

για Όλους Εμάς

που Προβάλλαμε επάνω του

τις Χαρές μας

τα Όνειρα μας

τους Έρωτες μας

το Κέφι μας

την Αγάπη μας

τους Χορούς μας

τα Δάκρυα μας

την Απελπισία μας,

την Ελπίδα μας

ακούγοντας τα Τραγούδια Του

αλλά πολύ περισσότερο Νιώθωντας

αυτήν την Αύρα

αυτήν την Ψυχή

αυτήν την Καλοσύνη

αυτό το Άπλωμα Ευγένειας

που αναδυόταν ακόμα

και στα πιο extrem δρώμενα

που έκανε στην Σκηνή

χάριν της Παράστασης

μιας και υπήρξε από τους

πιο Χαρισματικούς

Θεατρικούς μέσα στο Τραγούδι Του

Καινοτόμους Καλλιτέχνες*

*

Μα δεν ήταν μόνο αυτό*

Ο Γ Ι Ω Ρ Γ Ο Σ Μ Α Ζ Ω Ν Α Κ Η Σ

ήταν από την Στόφα εκείνη

των Ανθρώπων

που ήταν ΑΕΡΙΚΑ ΟΥΡΑΝΙΑ

ένα Πλάσμα Εύθραυστο

κι Ατσάλινο μαζί

με το Χάρισμα του να είναι Μύθος

από τα Γεννοφάσκια Του

ένα Πλάσμα βαθιά Επαναστατικό

που έζησε χωρίς να Υποκριθεί

ούτε μια στιγμή

συνεπής πάντα

στην Ψυχή του

δεν βολεύονταν

δεν συμβιβαζόταν

δεν κυνηγούσε προστάτες

της εξουσίας,

δεν μίκραινε το Πνεύμα Του,

ήταν Καλός, και το να Είσαι Καλός

είναι Σπάνιο

όχι μόνο στο Χώρο τον Επαγγελματικό Του,

αλλά παντού,

και Μόνος Του

ό,τι έκανε το έκανε Μόνος του

χωρίς τις πλάτες κανενός

παρά μόνο με την Αγάπη του Κόσμου

που ο Κόσμος, ο Λαός

έχει ένα Αλάνθαστο Κριτήριο

να νιώθει το Αληθινό

και το Πνεύμα που Εκπορεύεται,

κι Εκείνος πάντα Καλός

να Χαράζει τον Δικό του Δρόμο,

σε έναν Χώρο Ανταγωνιστικό

και Σκληρό

καθώς έχει να κάνει με Φήμη

και Διασημότητα,

αλλά και Νύχτα

και Άγρια Πράγματα

που μόνο εκείνοι που τα ζούν

γνωρίζουν πόσο δύσκολο

είναι να τα διαχειριστείς,

πόσο δύσκολο είναι να διατηρείς

την Αθωότητα σου

και την Καλοσύνη σου*

Κι έρχομαι εδώ

να σταθώ

στην λέξη ΑΘΩΟΣ*

Και στο τι ζήσαμε κι εμείς μαζί του,

ως Παρατηρητές, ως Χορός

ενός Αρχαίου Δράματος θα πω

γιατί αυτά που έζησε τα Τελευταία Χρόνια

ήταν Αρχαίο Δράμα που Κατέληξε

σε Τραγωδία,

λες και όλη η Καλοσύνη

κι η Αθωότητα του

έπρεπε να θυσιαστεί

να σταυρωθεί

για Ποιον Άραγε?

Γιατί?

*

Οι Ψυχές πάντα Αναγνωρίζουν

την Αλήθεια,

και οι δικές μας Ψυχές

εμείς, ο Λαός, ο Κόσμος

που αγαπήσαμε τον Μαζώ μας

αναγνωρίσαμε στην Ψυχή του

μια ΒΑΘΙΑ ΑΘΩΟΤΗΤΑ,

τόσο βαθιά και κυτταρική

που όταν βλέπαμε να περνάει

του Χριστού τα Πάθη

θέλαμε να τον πάρουμε στην Αγκαλιά μας

και να του πούμε, και του το είπαμε,

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ

ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΤΙ ΠΕΡΝΑΣ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ*

ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ*

Βέβαια εμείς είμαστε το Κοινό Του,

η Αγάπη του Κοινού για έναν Άνθρωπο,

δεν έχει την ίδια βαρύτητα

την ίδια σημασία με το πως

σου δείχνουν την Αγάπη τα δικά σου,

κοντινά πρόσωπα*

*

14 Σεπτεμβρίου του Σταυρού Σήμερα,

και δεν ήταν Μόνο ο Χριστός

που σταυρώθηκε σε αυτήν την Ανθρωπότητα

που συνηθίζει να Σταυρώνει

τους Αθώους

γιατί οι Αθώοι και τα Παιδιά,

οι Ουράνιοι Άνθρωποι δηλαδή,

δεν έχουν καμιά Νευρωτική Επιθυμία

να Ελέγξουν, να Χειριστούν, να Εξουσιάσουν,

να κάνουν Δεύτερες Σκέψεις,

να Φυλάξουν τα Νώτα τους,

να Σκεφτούν πονηρά,

να πατήσουν επί πτωμάτων

για να βγάλουν λεφτά,

για να Φανούν

ΟΧΙ..

Οι Αθώοι δεν έχουν καμιά ανάγκη

να προστατευτούν καν..

Πηγαίνουν εκεί που τους πάει η Ψυχή

η Εμπιστοσύνη

η Ευγνωμοσύνη

κι όταν καταλάβουν μετά

από Χρόνια

ότι τους έχεις πουλήσει

χάνουν την Γη κάτω από τα Πόδια τους

γιατί Ποτέ μα Ποτέ

δεν είχαν σκεφτεί οτι υπάρχει πιθανότητα

Πονηρίας και Κακίας,

γιατί απλά δεν την έχουν μέσα τους

για να την Προβάλλουν στους Άλλους*

*

Ο Γιώργος μας

ο Μαζώ μας

ήταν πολύ Αθώος για τον Κόσμο Τούτο,

κι αν βασάνισε κάποιον

βασάνισε μόνο τον Εαυτό Του,

σαν να ήθελε να βρει μια παρηγοριά,

ότι στην Αγάπη που έδωσε

πήρε Χολή από εκεί που δεν θα το περίμενε

ποτέ Του*

*

Από την ήμερα του Άδικου Ζοφερού Τρόπου

που Πέρασε στην Άλλη διάσταση

του Θανάτου του δηλαδή,

που κι εκεί για μια ακόμα φορά

ζήτησε Χείρα Βοηθείας

σαν ένα Παιδί που Χρειάζεται Καθοδήγηση,

σαν ένας Άνθρωπος που Υποφέρει

στο Σταυρό Του,

και αυτή την Φορά δεν βρήκε απλά Προδοσία,

βρήκε το Θάνατο...

Από εκείνη την Μέρα

δεν μπορούμε να ησυχάσουμε

όλοι έμεις που τον αγαπάμε...

Αυτός ο Θάνατος

μας άγγιξε τόσο Βαθιά

όχι απλά γιατί ήταν ο Αγαπημένος μας,

όχι απλά γιατί ήταν ένας Χαρισματικός

Αλληλέγγυος Άνθρωπος

που Βοηθούσε τους Πάντες όπου

και όπως μπορούσε,

αλλά γιατί ήταν ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΑΘΩΟΥ

ο Θάνατος στην Αθωότητα

και στο Καλό,

Αυτός ο Θάνατος μας Άγγιξε

σαν να είμαστε όλοι ο Χορός

μιας Τραγωδίας

στην Οποία το Κακό Νίκησε το Καλό,

κι αυτό η Ψυχή μας δεν μπορεί να το Σηκώσει,

δεν μπορούμε να το Δεχτούμε

η Ψυχή μας είναι Βαριά Τόσες Μέρες

και θα είναι

γιατί είδαμε μπροστά στα μάτια μας

να ξετυλίγεται κάτι πολύ Ζοφερό

και Μαύρο,

μια ΣΤΑΥΡΩΣΗ

σε έναν ΑΘΩΟ ΆΝΘΡΩΠΟ

και δεν μπορέσαμε να κάνουμε τίποτα

γι΄αυτό...

Όλα στην Ιστορία αυτή

δείχνουν ότι το Κακό κέρδισε,

ο ΑΘΩΟΣ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...

*

Σήμερα 14 Σεπτεμβρίου 2026

θα γίνει η Κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη

και δεν θα είναι καθόλου η Κηδεία του μόνο,

θα είναι η Στιγμή που το ΌΝΟΜΑ ΤΟΥ

θα γραφεί, τι λέω, έχει ήδη γραφει

από τα γεννοφάσκια Του,

με ΧΡΥΣΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

στις ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΎ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ*

Ο Γιώργος Μαζωνάκης

είναι ΜΥΘΟΣ

ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΣ

όχι μόνο λόγω του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ

ΤΑΛΕΝΤΟΥ ΤΟΥ

αλλά λόγω της ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ

και της ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ*

ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ*

Δείτε στο Παγκόσμιο Στερέωμα

ποιοι είναι οι ΜΥΘΟΙ

όχι απλά οι Σταρ, ή οι Επιτυχημένοι,

δείτε ποιοι είναι οι ΜΥΘΟΙ,

και θα διαπιστώσετε πως το Βασικό Στοιχείο

όλων αυτών των ΜΥΘΩΝ πέρα από το

Ταλέντο τους

ήταν η ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ*

Αν δεν έχεις Αθώα Ψυχή Μύθος δεν γίνεσαι*

Αν δεν είσαι Αληθινός με την Ψυχή σου

δεν μπορείς να έχεις αυτήν την Επιδραστική

Σχέση με τους Ανθρώπους

που ΣΕ ΚΑΝΟΥΝ ΘΕΟ*

Και το Χαρακτηριστικό του ΘΕΟΎ

είναι ότι είναι Καλός κ Αγαθός*

Και μόνον όσοι Άνθρωποι είναι έτσι

γίνονται στα Μάτια μας

και στην Καρδιά μας Θεοί*

ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟ ΚΑΚΟ

στην Ιστορία του Γιώργου μας

που έγινε και δική μας Ιστορία,

το Κακό είναι πρόσκαιρο,

είναι κοντόφθαλμο,

κανείς δεν το θέλει...

Μέσα από τα Πάθη που πέρασε,

ο Θάνατος του ο ίδιος,

ο τρόπος που έγινε,

στέκεται η Αιτία

να επαναπροσδιορίσουμε

τι συμβαίνει γύρω μας,

που είναι το Καλό και το Κακό,

να δούμε σε τι Κοινωνία Ζούμε,

τι Κοινωνία έχουμε φτιάξει,

και να λάβουμε τα μέτρα μας*

Και να φτιάξουμε τους Εαυτούς μας*

Να γίνουμε Καλοί βάζοντας Όρια*

Να μην βαμπιριζουμε τους Ανθρώπους μας*

Να μην αφήνουμε να μας βαμπιρίζουν*

Ο Θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη

Όλη του η Ζωή

Είναι σαν μια Διδασκαλία*

Σα να θυσιάστηκε

Για να καταλάβουμε εμείς Συλλογικά

Κάποια Πράγματα

Όχι μόνο για τους Άλλους,

αλλά και για τους Εαυτούς μας*

Και τον τρόπο που ζούμε*

Που τολμάμε ή όχι να ζητήσουμε

Βοήθεια και να δείξουμε το Ευάλωτο μας

Κομμάτι*

Αλλά και να δώσουμε βοήθεια όταν

μας ζητηθεί*

*

Το Καλό Είναι Αυτό που Κερδίζει

μακροπρόθεσμα,

το ΦΩΣ

αυτό το ΦΩΣ που Απλώνεις ΜΑΖΩ μας

ακόμα και στην ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΟΥ*

Η Σταύρωση σου είναι σίγουρα

μια Μεγάλη Ανάσταση*

Κι αυτό μόνο ο Θεός και η Ψυχή σου

το Ξέρουν*

ΕΥΟΙ ΕΥΑΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΑΣ*

ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΟΥ ΚΥΚΛΟ*

ΣΤΗ ΝΕΑ ΣΟΥ ΥΠΑΡΞΗ*

ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ*

ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ*

ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ*

ΕΙΘΕ ΤΟ ΦΩΣ, Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΟΣΑ

ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ

ΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΟΥΝ ΠΑΝΤΑ

ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ!

~ ΑΡΙΑΝΑ