Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Μήδεια Με Λένε* ( Αστεροειδής Μήδεια Συναντά Έρωτα*)








17. 1. 2016



ΜΗΔΕΙΑ ΜΕ ΛΕΝΕ*




( Αστεροειδής Μήδεια στην 25η Μοίρα του Κριού


σε τρίγωνο με τον Αστεροειδή Έρωτα


στην 25η Μοίρα του Τοξότη*)





***




Έμεινα Ώρες κάτω απ' το Δέντρο


που φώλιαζε μέσα του το Χρυσαφένιο Δέρμα


απ΄το Κριάρι


που φύλαγε ο Δράκοντας*





Εράντισα τα Μάτια του Δράκου Χίλιες Φορές


με Νερό Φλογισμένο


από τις τέσσερις πηγές που είχε ανοίξει κάποτε


ο ίδιος ο Ήφαιστος,


δώρο


για τα Ανάκτορα του Πατέρα μου*






Ναι*


Ο Δράκοντας που φύλαγε το Δέντρο,


ήταν γραφτό


να κοιμηθεί γλυκά στα πόδια μου μπροστά*


Όπως κι εγώ ήταν γραφτό


να κοιμηθώ στα πόδια του Φοβισμένου Στρατιώτη*


Που Ιάσωνα τον Λέγανε*





Συνέχιζα να ρίχνω τα Φίλτρα μου


στην Γη*


Το Θάρσος μου,


κληρονομιά από τα Ανείπωτα Ονόματα των Θεών


που ήταν Γενιά μου,


δεν μ' άφησε ποτέ


να προχωρώ ή να στέκομαι


χωρίς Αυτό*





Ήμουν εκεί, κι ο Δράκοντας


εκλιπαρούσε μπροστά μου


για λίγο Φως*


Γι' αυτό το Φως που φημιζόταν η Ματιά του*


Κι έλιωνε και κουλουριαζόταν χάμω*


Κι Έκλειναν τα Φωσφόρα Όμματα του*


Και δεν ήξερα τότε


πως ήμουν εγώ που έλιωνα


και που κουλουριαζόμουν χάμω*


Μαζί με τον Δράκοντα που Αποκοίμιζα,


έλιωνα και Θόλωνα την Δική μου ματιά*


Εγώ Γήτευα τον Δράκο τον πιο Φλογερό,


κι ο Φοβισμένος Στρατιώτης Γήτευε Εμένα*





Δεν ήξερα πως μαζί με το Δέρας το Χρυσόμαλλο,


ήταν το Δέρας το Δικό μου που απαρνιόμουνα,


στα χέρια αυτού που ήθελε Ήρωα να τον φωνάζουνε,


χωρίς να είναι*


Σαν να ήμουνα εγώ το Χρυσόμαλλο Δέρας*


Μαζί με αυτό,


παρέδωσα και τον εαυτό μου στον Στρατιώτη


με το Παράξενο όνομα*


Μετά Είπαν πως έφυγα μαζί του*


Πως Άφησα την Πατρίδα μου*


Αλήθεια Είπαν*


Όμως Ούτε η Κολχίδα*


Ούτε η Κόρινθος*


Ούτε η Ασία*


Ούτε η Ελλάδα*


Ήταν η Πατρίδα μου*


Πατρίδα μου ήταν ο Έρωτας*


Κι έφυγα απ' αυτήν την Πατρίδα


προτού καν


προλάβω να την Ζήσω*


Προτού καν την Επισκεφτώ*





Δεν άφησα καμιά Πατρίδα Ποτέ,


παρά την Πατρίδα του Έρωτα*


Τι Ειρωνεία*


Σκότωσα τον Δράκο


γιατί έτσι νόμιζα πως θα ζούσα


στην Χώρα του Έρωτα,


και δεν ήξερα πως αποτέλειωνα


κάθε Ελπίδα να Ζήσω Εκεί*


Γιατί ο Δράκος που σκότωνα, ήταν η Αλήθεια*





Μαζί με τον Δράκο σκότωνα την Αλήθεια*


Και όλοι ξέρουν


από τα Αρχαία Χρόνια


πως Χωρίς Αλήθεια,


ο Έρωτας σε διώχνει απ' την Χώρα του*


Χωρίς Αλήθεια,


δεν είναι ποτέ σου γραφτό,


να ζήσεις στην Πατρίδα του Έρωτα*



Ακόμα κι αν προέρχεσαι απ’ Αυτήν*




***




Με Αγάπη*


Αριάνα Παπακώστα*









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου